سرها در گریبان است.
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را.
نگه جز پیش پارا دید نتواند
که ره تاریک و لغزان است.
وگر دست محبت سوی کس یازی
به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است.
نفس کز گرمگاه سینه می آید برون ابری شود تاریک.
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.
نفس کاینست پس دیگر چه داری چشم؟
ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟
مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین؟
هوا بس ناجوانمردانه سردست...آی...
دمت گرم و سرت خوش باد!
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 17:49 توسط باران
|
سخت است بخواهی آبی ها را به سپیدی بسپاری، به بی رنگی.سخت است اما باید...واقعیت ها باید جلوه کنند!تو این بار باید با چشم های سر برایم جلوه کنی.
دلم باور می خواهد.
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 17:29 توسط باران
|
نازم به خرابات که اهلش اهل است
چون نیک نظر کنی بدش هم سهل است
از مدرسه برنخاست یک اهل دلی
ویران شود این خرابه دارالجهل است
پی نوشت: گاهی می مانم!
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 22:43 توسط باران
|
