روزهای این رمضان هم خیلی زود به نیمه رسید، باز هم غافلم، یا شاید دست بالا کمی از غفلتم کم شده باشد، اما یقین دارم که هنوز بیدار بیدار نیستم.روزهای خوب چقدر زود دارند به آخر می رسند.

پی نوشت: با خودم می گویم : غافل اگر نبودی می فهمیدی که همه ی روزها خوبند، تو بلد نیستی خوب باشی گناه روزها چیست؟

همه منتظر بودند.

گفت: وگرنه... وگرنه خودم دست هایم را بالا می گیرم!

کسی حرکتی نکرد.

خدایا شکرت!

نه هر که آینه سازد سکندری داند

نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست

کلاهداری و آئین سروری داند

 تو بندگی چو گدایان بشرط مزد مکن

که دوست خود روش بنده پروری داند

غلام همت آن رند عافیت سوزم

که در گدا صفتی کیمیاگری داند

وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی

وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند

هزار نکته باریک تر ز مو اینجاست

نه هر که سر بتراشد قلندری داند

پی نوشت: متاسفانه به اطراف که کمی بیشتر خیره می شوم بیشتر می ترسم، عقل ها این روزها دارند بیشتر به چشم ها گرایش پیدا می کنند.

همان بهتر که دقیق نشویم، و هم چنان چشممان را بر روی خیلی از چیز ها ببندیم.

خوشحالم از اینکه زنم؟ناراحتم از اینکه مرد نیستم؟ نمی دانم.هیچ وقت این طوری به ماجرا فکر نکرده ام.همیشه فکر کرده ام خب همینی که هست و حالا ببینم با همینی که هستم، چه گلی می توانم به سر خودم و بقیه بزنم یا چه خاکی به سر خودم بریزم، چون خاک را درست نیست آدم به سر بقیه بریزد.گاهی اتفاق هایی افتاده که خوشحال شده ام که زنم و گاهی اتفاق هایی افتاده که خوشحال نشده ام که زنم.

 وقتی می گویند زن ها پیچیده اند، وقتی می گویند" از زنان بد پرهیز کنید و از خوب هایشان هم خود را واپایید."وقتی زنی را می بینم که دارد به بچه اش شیر می دهد، وقتی نامه های چخوف را به زنش الگا می خوانم ، وقتی 10 شب می خواهم سوار متروی صادقیه شوم و واگن های عادی لب به لب آدم است، خوشحالم که زنم.

 وقتی راننده ها با هم دعوا می کنند و فحش می دهند، وقتی مادر ها می گویند شیرم را حلالت نمی کنم اگر فلان کار را بکنی یا بهمان کار را نکنی، وقتی سایه ی چشم اکلیلی آبی سیر می بینم، وقتی پذیرش هتل می گوید به خانم تنها اتاق نمی دهیم، وقتی مجبور می شوم توی تاکسی خودم را توی یک وجب جا گره بزنم و آخرش طرف شعورش نمی رسد و باید سر اینکه تاکسی خانه عمه اش نیست باهاش دهن به دهن شوی، وقتی می روم لباس یا کفش یا هر خرت و پرت دیگر بخرم و باید به سوالات بشر دوستانه ی فروشنده جواب سر بالا بدهم، وقتی به جای اینکه حرف بزنم و دلیل بیاورم گریه می کنم، وقتی داستان های عشقی آبکی می خوانم ، وقتی رانندگی بعضی از زنها می رود روی اعصاب آدم، وقتی مجبورم بابت چیزهایی توضیح بدهم که مردها دقیقا بابت همان ها مختارند توضیحی به احدی ندهند، خوشحال نیستم که زنم.اصلا شاید بد نبود اگر انتخاب های دیگری هم وجود نداشت. انتخاب که بی معنی است،احتمال های دیگری. یک چیزی که نه این باشد و نه آن، یا هم این باشد و هم آن.

به امید آن روز که همه چیز گل وبلبل شود و همه زنها از اینکه زن هستند خوشحال باشند و مردها به اینکه مردند"بیشتر" از آن چیزی که الان افتخار می کنند افتخار کنند.