عشق به وطن ضرورت است...

عشق به دیگری حادثه است...

عشق به خداوند ترکیبی است از ضرورت و حادثه...

الف مثل آمریکا

ب مثل برادر

پ مثل پاسپورت

ت مثل تور

ث مثل...

ج مثل جرج بوش

چ مثل چمدان

ح مثل حسرت

خ مثل خرج و مخارج

د مثل دکتری

ذ مثل...

ر مثل ریجکت

ز مثل زبان

ژ مثل ژست

س مثل سفارت

ش مثل شیلینگ

ص مثل...

ض مثل...

ط مثل...

ظ مثل...

ع مثل عقد نامه

غ مثل...

ف مثل فرودگاه

ق مثل قبرس

ک مثل کارت شناسایی

گ مثل گودبای پارتی

ل مثل لاله

م مثل مدارک

ن مثل...   

و مثل واشنگتن

ه مثل هق هق

ی مثل یادگاری

"باید اما سخت است که زندگی را به یک عاشقانه ی آرام تبدیل کنی.

باید اما سخت است. "

"عاشقانه ی آرام"به من آموخت که برای شادمانه و پر زیستن در مه زیستن ضرورت است.

"بار دیگر شهری که دوست می داشتم"احساس ناب کودکانه را در من زنده کرد.

"فردا شکل امروز نیست"به من سیاست آموخت.

"چهل نامه ی کوتاه به همسرم " به من آموخت که در زندگی روز های بد هم هست، و این روزها بی شک زیبایند.

آرام بخواب!

خیلی آرام! درست مثل عاشقانه ی آرامت...

در این زمانه بی های و هوی لال پرست
خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست
چگونه شرح دهم لحظه لحظه خود را
برای این همه نا باور خیال پرست
به شب نشینی خرچنگهای مردابی
چگونه رقص کند ماهی زلال پرست؟
رسیده ها چه غریب و نچیده میافتند
به پای هرز علفهای باغ کال پرست
رسیده ام به کمالی که جز علی الحق نیست
کمال دار برای من کمال پرست
هنوز زنده ام و زنده بودنم خاری است
به چشم تنگی نامردم زوال پرست

چرا رنگ آسمان در شمال شهرهای جهان آبی و در جنوب شهر خاکستری است؟

چرا پرندگان جنوب شهری با بالهای وصله دار پرواز می کنند؟

چرا مگس های شمال شهر زباله های بهداشتی و بسته بندی شده  می خورند؟

چرا پشه های شمال شهر اگر به زباله های جنوب شهر دست بزنند مسموم می شوند؟

چرا بعضی ها در شمال جهان به دنیا می آیند؟ در شمال گهواره می خوابند؟ در شمال میز می نشینند؟

و وصیت می کنند که آنها را در شمال قبرستان به خاک بسپارند؟

اگر شمال بهتر است، چرا جهت قبله به سمت جنوب است؟

چرا خدا خانه خود را در جهت جنوب جهان ساخته است؟

خدا در همه جا هست! خدا باید در همه جا باشد!

من این نقشه ها را قبول ندارم.من این خط ها و خط کشی ها را قبول ندارم.

اصلا کدام شهر؟

کدا شمال؟

کدام جنوب؟

چه کسی این نقشه ها را برای ما کشیده است؟

با آن که بیش از فکر می کنم هفت صد سال از حمله ی مغول می گذرد، چنین می نماید که هنوز صفات اخلاقی قومی که مغول بر او حکومت می کرد، در آداب و رسوم برخی افراد دیده می شود.

ستم کشیدن، تحمل کردن، چاپلوسی و تملق گفتن و البته وحشت از اینکه راست راه بروند و آنچه در دل دارند با صراحت بر زبان آورند.

متاسفم...

روزگاری ایرانیان یا لا اقل عده ای در این سرزمین معتقد بودند که:

دانش و آزادگی و دین و مروت                                     این همه را بنده ی درم نتوان کرد

"شگفتا! به خدا که هماهنگی این مردم در باطل خویش و پراکندگی شما در حق خود، دل را می میراند و اندوه را تازه می گرداند.

ای نه مردان به صورت مرد، ای کم خردان ناز پرورد، کاش شما را ندیده بودم و نمی شناختم که به خدا،پایان این آشنایی ندامت بود و دستاورد آن اندوه و حسرت. خدایتان بمیراناد!

اگر از این پس مرد مسلمانی از غم چنین حادثه بمیرد ، چه جای ملامت است که در دیده ی من شایسته ی چنین کرامت است."

نهج البلاغه-خطبه ی 27

ترجمه ی زنده یاد دکتر سید جعفر شهیدی

داشتم به این فکر می کردم که واقعا چقدر به علی بد کردند، بعد یه کم که بیشتر فکر کردم دیدم که الان چقدر بیشتر

داریم به او، به اعتقادش بد می کنیم...

بس است دیگر، ای بعضی از وزرا و وکلای عزیز، ای بعضی از خطبا و پیش از خطبای عزیز، لا اقل قدری بیشتر مطالعه کنید و قدری کمتر سخن بسرایید.اینقدر هی(!) دیوار صوتی را نشکنید.

به قول حافظ ای برادران رحمی و اخیرا نیز ای خواهران، که دارید اضافه می شوید به سلسله ی سخنرانان، شما هم رحمی!

این همه انتشار امواج مکتوب و مصور و رادیو اکتیو بس است.

والله بعضی از ما شنوندگان و خوانندگان و بینندگان کم ظرفیت(یعنی خودم) موجی شده ایم.رادار گوشمان تبدبل به دیوار صوتی چین شده است و گیرنده اش دیگر از کار افتاده است.

راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

شعری بخوان که با او رطل گران توان زد

بر آستان جانان گر سر توان نهادن

گلبانگ سر بلندی بر آسمان توان زد

قد خمیده ی ما سهلت نماید اما

بر چشم دشمنان تیر از این کمان توان زد