حکایت از آنجایی شروع شد که بنده به علت فشارهای روحی و البته جسمی فراوان فصل امتحانات تصمیم گرفتم که پایان این فصل را به فال نیک گرفته و دلی از عزا در بیاورم و در پی این امر مهم، بر آن شدم که برای مدتی رایانه ی اخوی گرامی را به عاریه بگیرم و آن را به اتاق خود انتقال دهم.

که البته در این راه مصائبی بس دشوار را متحمل شدم و هزاران هزار شرط و شروط نا ممکن را پذیرفتم، و البته امرحمل و نقل را هم قرار شد که اینجانب پذیرا شوم.(دراینجا این حمل و نقل یه جور خیرکش کردن معنی می ده)

به هر حال شادی و سرور بود که فوج فوج به سوی اینجانب سرازیر می شد، اما دیری نپایید که همه چیز بر سرمان خراب شد و این در حالی بود که مادر گرامی اینجانب در حین کمک به این بنده ی حقیر نا دانسته پایشان به سیمی که قرار بود ما را به دنیای ارتباطات متصل کند اصابت نمود و ...

اما از آنجا که من هنوز به برقراری این ارتباط امیدوار بودم سیم را معالجه کرده و با ذوق و شوق فراوان به سوی رایانه رفتم و سیم را به آن وصل نموده و البته چشمتان روز بد نبیند که از سر شادی فراوانی که به  این بنده ی حقیر می رفت سر دیگر سیم را داخل پریز برق فرو برده و یکباره دیدیم که زیر میزمان منور شد و بویی بس نا خوشایند شبیه به مودم سوختگی به مشام رسید و دراین حال بودیم که سر و کله ی برادر گرامی پیدا شد و با نگاهی تلخ پذیرای حال ما شد و فقط یک نگاه بود،اما همین نگاه بود که ما را از درون سوزاند.

و به راستی که گاه چگونه این عوامل دست به دست هم می دهند تا آدمی را از پای در آورند!