نخستین شناخت خداوند شناختی است که در همان بدو کودکی با اولین لقمه های غذا، طعمی تلخ و شیرین با خود به همراه دارد.

کودک خداوند را می خورد، می نوشد، با او بازی می کند و به او می خندد و سپس در آغوشش، با شکم سیر به خواب می رود.

این شناختی است که در یک لحظه بدان دست می یابد و متعلق به کسانی است که تازه متولد شده اند.

مذهبیون از آن بهره مند نیستند و حتی آنن ایمان ضعیفی نسبت به خداوند دارند، آن را نمی فهمند.

به هنگام مطالعه ی کتاب مقدس متوجه می شوید که تا چه اندازه از این دسته افراد دور هستید.

شاید یک جمله یا دو جمله و نه بیش از آن.

هر موجودی در طبیعت آنچنان است که باید باشد و تنها انسان است که هرگز آنچنان که باید باشد نیست.

آدمی هرچه روح می گیرد و هر چه از آنکه هست فاصله می یابد، از آنکه باید باشد نیز دور تر می شود و این است که هر که متعالی تر است، از وحشت ابتذال هراسناک تر است و از بودن خویش نا خشنود تر و این است فرق میان انسان و حیوان.

هر موجودی در طبیعت آنچنان است که باید باشد و تنها انسان است که هرگز آنچنان که باید باشد نیست.

آدمی هرچه روح می گیرد و هر چه از آنکه هست فاصله می یابد، از آنکه باید باشد نیز دور تر می شود و این است که هر که متعالی تر است، از وحشت ابتذال هراسناک تر است و از بودن خویش نا خشنود تر و این است فرق میان انسان و حیوان.

هنوز هم آن شب سیاه را به خاطر دارم، شبی که به من دروغ گفتی، شبی که احساس کردم دوستم داری و احساسم چقدر ساده بود و چقدر احمقانه دروغت را پذیرفت و شبی که نفرت از دوباره دیدنش حتی لحظه ای رهایم نمی کند.

شبی که حتی به سپیدی شبهای صادقانه ی قبلمان هم رحم نکرد.

شبی که حتی به خود تو هم رحم نکرد، همان شبی که تمام خوبی هایت را در وجودم به آتش کشید و از آن آتش مرا هم سوزاند ، همان شبی که حتی به معشوقه ی دروغینت هم رحم نکرد.

اما گمان نمی کنم تو آن شب را به خاطر داشته باشی آخر آن شب بی رحمی اش را از دروغ خود تو گرفت

به یادش داری ای بی رحم ترین عاشقانه ی من؟